19 กรกฎาคม 2549
หลังจากที่ ข้าพเจ้าป่าวประกาศว่า ...
ต้องการจะเลี้ยงแมวสักตัวหนึ่ง
อยากได้ลูกแมวแบบ น่ารักๆ
อยากได้ลูกแมวแบบ น่ารักๆ
ดูดี ฉลาดแสนรู้ .... มารยาทงาม
ก็มีผู้ติดต่อมามากมาย
ก็มีผู้ติดต่อมามากมาย
พร้อมบรรยายสรรพคุณอันดีเด่นต่างๆ นานา
มีทั้งแมวที่มีสกุลรุนชาติ แมวลูกครึ่ง
มีทั้งแมวที่มีสกุลรุนชาติ แมวลูกครึ่ง
แมวไฮ-โซ แมวอัจฉริยะ
รวมทั้ง แมวที่ถูกข่มเหง
แมวที่ต้องการการบำบัด แมวเครียด ...
แต่ข้าพเจ้า ก็ยังไม่ตัดสินใจอะไร
ณ วันหนึ่ง .. มีผู้ปรารถนาดีท่านหนึ่ง
แต่ข้าพเจ้า ก็ยังไม่ตัดสินใจอะไร
ณ วันหนึ่ง .. มีผู้ปรารถนาดีท่านหนึ่ง
แนะนำเกี่ยวกับลูกแมวตัวหนึ่ง
เขาบรรยาย อย่างน่าสงสารว่า
มีลูกแมว ธรรมดาๆ ตัวหนึ่ง... อยากจะมอบให้ข้าพเจ้า
มีจุดเด่น คือ ...หน้าตาน่าเกลียดมากๆ
น่าเกลียดแบบไม่น่าเชื่อ !!!
มีคุณสมบัติครบถ้วน แห่งความไม่น่ารัก ....
ข้าพเจ้า เมื่อได้ฟังก็รู้สึกสนใจ
เพราะไม่เชื่อว่า โลกนี้ จะมีอะไรแบบนี้
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ... บรรดาลูกสัตว์ทั้งหลาย
ตามธรรมชาติ ย่อมมีความ น่ารักทั้งนั้น ....
คงไม่มีอะไรจะน่าเกลียด น่าชังปานนั้น ...
แต่พอ ณ วินาทีแรก ที่ข้าพเจ้าได้เจอมัน
ข้าพเจ้า ก็อดจะอุทานในใจไม่ได้ว่า ....
ไม่มีความน่ารักอะไรเลย จริงๆ
ตัวเหม็น หมัดเยอะ ในรูหูเต็มไปด้วยขี้หูสีดำ เหมือนคลุกดินมาตั้งแต่เกิด
หากพบเห็นตอนกลางคืน จัดว่า น่าจะสยองขวัญยิ่งนัก
เรียกได้ว่า .... หากอุ้มไปอวดใคร ก็คงจะอายเขาแน่ๆ
แต่ข้าพเจ้าก็รัก มันในทันที ...
ทั้งรัก ทั้งสงสาร ทั้งสมเพช และ ทั้งตลก ....
แล้วข้าพเจ้า หาปลอกคอสีแดงสด .... หาลูกกระพรวนเสียงสดใส มาคล้องคอมัน ...
จะได้ช่วยให้ ดูสดใสน่ารัก บดบังความน่าเกลียดของมัน
มันจะได้รู้สึกดีๆ ว่า ตอนนี้ มันมีเจ้าของ มีคนคอยดูแลแล้ว
แต่ท่าทางของมันนั้น กลับดูเหมือนจะอมทุกข์ ...
เพราะทั้งปลอกคอ ทั้งลูกกระพรวน ดูจะหนักมากๆ
หากจะประมาณคร่าวๆ มันก็หนักพอๆ กับตัวของมันเลย
มันคงจะงงๆ พอสมควรว่า เกิดอะไรขึ้น กับชีวิตมัน ....
ในช่วงแรกๆ ....
ชีวิตในแต่ละวันของมัน ก็จะอยู่แต่บนโลกแคบๆ
ซึ่งก็คือ เป้สะพายหลัง ของข้าพเจ้า ...
ซึ่งข้าพเจ้า ต้องกองทิ้งไว้บนระเบียงบ้าน
เพราะเป้ใบนี้ คือ โลกใบแรก
ที่ข้าพเจ้าใช้ใส่มัน เดินทางออกมาสู่โลกกว้าง
ทั้งวัน ทั้งคืน มันก็นั่งๆ นอนๆ อยู่บนเป้ใบนี้
ไม่กล้าแม้แต่จะลุกออกมาวิ่งเล่นรอบๆ เป้
มันคงรู้สึกว่า เป้ใบนี้ คือ บ้านของมัน โลกของมัน
เป็นที่พึ่งของมัน... เป็นบ้านที่มันคุ้นเคย
แล้วในที่สุด ณ วันหนึ่งมันก็กล้าก้าว ออกมานั่งเล่นบนพื้นระเบียง
เมียงมอง ดูโลกใบใหม่ของมัน ด้วยความแปลกใจ
โลกใหม่.. ที่มีพื้นเรียบมัน สีแดงวาววับ
รอบกายมัน ... เป็นต้นไม้เขียวสด เต็มไปด้วยเหล่านก นานาชนิด
ส่วนบนหลังคาบ้าน ก็เต็มไปด้วยฝูงหนู ตัวใหญ่กว่ามันสัก 3 เท่า
วิ่งกันเจี๊ยวจ๊าว ส่งเสียงร้อง ราวจะข่มขวัญ เยาะเย้ยลูกแมวตัวใหม่
ริมขอบรั้ว มีแมวอันธพาลสีขาวตัวใหญ่ มานั่งหง่าว
ร้องข่มขวัญมัน ตลอดทั้งตืน
และนี่ คือ โลกใบใหม่ ....
ของลูกแมวตัวเล็กๆ
ที่น่าเกลียดมากๆ ตัวหนึ่ง ....
ที่ข้าพเจ้า เรียกชื่อ มันแบบง่ายๆ ว่า
โอเลี้ยง ...
...................................................................
